سخته ...

نوشتن برام خیلی سخت شده ...

بیشترین حسی که دارم بهت و حیرته...

می خواستم این وبلاگ رو برای همیشه ببندم...اما نشد...نمی دونم به خاطر دوستای خوبم بود...به خاطر این خونه بود...یا به خاطر خودم...یا ...

تا حالا شده این قدر مبهوت  و سر درگم  باشین که ندونین چیکار کنین؟!

بسم الله

دوباره می نویسم...

این جا خونه ی نیلوفره...یا همه ی غم ها و شادیهاش...خونه ی من...